De geschiedenis van de Willem August Offerhausstichting


Kort voor zijn dood heb ik samen met Dr. Mr. W.A. Offerhaus, met wie ik bevriend was geraakt, deze stichting in het leven geroepen. Hij vond het een onmogelijke gedachte dat zijn bibliotheek, een afspiegeling van zijn hele leven, niet voort zou bestaan, hoopte tegen beter weten in dat ik nog iets met zijn teksten over de geschiedenis van het psychisch monisme zou kunnen aanvangen en was enthousiast over mijn plan om een soort centrumfunctie voor spiritualistische filosofie te organiseren. Daartoe liet hij zijn huis met al zijn spullen en een behoorlijk bedrag aan geld als erfenis voor mij achter. Kort daarop raakte ik echter in scheiding, voelde me gedwongen in zijn huis te gaan wonen en mijn verantwoordelijkheid voor mijn kinderen, de jongste was 1, maakte het onmogelijk mijn filosofiestudie af te maken, (ik was op 40-jarige leeftijd nog weer gaan studeren,) maar ook kon ik de daarop volgende 15 jaar nauwelijks meer voor de stichting doen dan op de boedel passen, de bibliotheek beheren en deze verder uitbouwen, wat ik overigens met heel veel plezier heb gedaan. Ik ben namelijk gek van boeken.

Door deze omstandigheid groeide echter volkomen spontaan een heel andere vorm van centrumfunctie dan aanvankelijk de bedoeling was. Dat gebeurde namelijk om mijn persoon heen en niet voor studenten, maar voor mijn eigen kinderen met hun vrienden en kennissen, mijn nieuwe partner met haar twee kinderen en mijn en haar hele netwerk van vrienden en kennissen werden volkomen organisch en vanzelfsprekend mijn nieuwe ‘doelgroep’ volgens de principes van Philia-Sophia, maar nu om concreet filosofie niet als theorie, maar als levenspraktijk te gaan ‘beoefenen’.
Daar heeft niemand verder ook maar iets van gemerkt. Niemand voelde zich georganiseerd of kunstmatig benaderd, want alles ging helemaal vanzelf en werd me pas gaandeweg bewust. Dit is achteraf gezien ook de enige juiste manier van organisatie. Organisatievormen moeten spontaan ontstaan. Zoals ik aanvankelijk de stichting vorm gegeven had, deed ik dat natuurlijk met mijn inzicht van die tijd. In de eerder genoemde 15 jaar rijpte er echter heel veel in mij. Ik kwam tot het inzicht dat iedereen zich in deze geïndividuali-seerde tijden vrij moet kunnen voelen, anders werkt het gewoon niet goed. Op onvrijheid kun je niets baseren. Door hoe mijn leven verliep, kon ik mijn visie op de maatschappelijke versnippering, de teloorgang van elke vorm van sociale controle en de ontdekking van ‘de betekenis van filosofie’ bij Pytha-goras (Philia als voorwaarde, voerend tot Sophia) concreet in praktijk brengen.
Zo heeft het bestaan zelf me in de gelegenheid gesteld om praktijk te maken van mijn filosofieopvatting: Philia-Sophia, en dat uiteindelijk door Direct Healing van Paul Ellsworth uit te werken in: ‘De Mystiek van Direct Healing’.

Wat organisch ontstaat doet het leven zelf. Daar kun je je alleen aan over geven. Maar je kunt wat er gebeurt natuurlijk wel bewust en zo slim mogelijk bevorderen. Aanvankelijk deed ik dat naast mijn alledaagse contacten door het uitlenen uit de bibliotheek, maar vooral ook door het weggeven van boeken over spiritual healing, selfhealing, monisme, meditatie, non-dualisme, spirituele filosofie etc., waar ik door de nalatenschap van Offerhaus toe in de gelegenheid was gesteld. Zo ontstond in de levenspraktijk van die 15 jaar een netwerk van mensen die allemaal over een specifiek taalgebruik beschikken. Dat werd in hun sociale verband met alle mensen om mij heen, gewoon dagelijks gebruikt en het werkte aan alle kanten bewustzijnsverruimend bij alle betrokkenen. Daarin stonden healing en praktische spiritualiteit op basis van mijn filosofie centraal. Daar ontstond mijn gevoel voor heelheid, waar mijn hele leven nu op is gebaseerd.
Ik voel me een door het leven bevoorrecht mens.

In de loop van de tijd zijn daardoor enkele fanclubs a la Willem de Ridder (Spiegelogie) ontstaan, waarvan er na bijna 25 jaar nog altijd een draait. Er hebben Direct Healing-groepjes gefunctioneerd, er worden al jaren klankbaden (met o.a. Tibetaanse klankschalen) gegeven en er ontstaat op dit moment mondjesmaat een Tai Chi-achtige vorm van stokzwaaien (op basis van stokvechten) om voor mezelf en anderen uit mijn omgeving die klachten hebben met spieren en gewrichten meer soepelheid van bewegen te ontwikkelen. En dit is uiteraard maar een greep uit de meest in het oog springende zaken.

En natuurlijk wordt er heel wat geluld als Brugman door al die ‘zwevers’, die voor zichzelf donders goed weten waar Abraham de mosterd haalt, maar dat schijnt voor velen (en zeker ook voor mij) nog altijd niet anders te kunnen!
Voor velen is meditatieve stilte in hun zzp-erschap of anderszins drukke bestaan ver te zoeken.
Maar we leven wel!

Naar de introductiepagina van de W.A. Offerhaus-stichting

Hier vindt u informatie over ons privacybeleid